| Przed stu czy dwustu |
|
| | Przed stu czy dwustu laty podkładki wegetatywne pod jabło-7i ie znane były i szeroko stosowane przez ogrodników w zachodniej i środkowej Europie. Z biegiem czasu ogrodnicy doszli do znacznego w nich rozeznania. Okazało się, że niektóre rajki i słodki były specjalnie cenne, bo dawały drzewa niewielkie, półkarło-we czy karłowe, bardzo wcześnie wchodzące w okres owocowania. Takie typy rozmnażano wegetatywnie, właśnie przez kopczyko-wanie, i zakładano z nich mateczniki. Każdy jednak ogrodnik miał swoje ulubione typy rajek i słodek, które rozmnażał i wychwalał, podnosząc istniejące i wyimaginowane ich cnoty. Były wśród nich typy bardzo cenne, ale także i zupełnie bezwartościowe. Panował zupełny chaos, gdyż nie było wiadomo, czy dwa typy oferowane przez dwóch sąsiadujących ze sobą ogrodników są identyczne, czy też zupełnie różne. Nie próbowano ich usystematyzować, sklasyfikować, wprowadzić jednolitej nomenklatury, a lokalnie stosowane nazwy powiększały jeszcze zamęt. Usystematyzowanie podkładek wegetatywnych jest wiekopomną zasługą angielskiego badacza Hattona. W 1913 założył on w małej, nikomu na świecie nie znanej wiosce angielskiej East Mailing stację doświadczalną. Dziś stacja w East Mailing jest Mekką sadowników wszystkich krajów i kontynentów, najsłynniejszym instytutem sadowniczym całego świata. Leży w południowo--wschodniej Anglii w hrabstwie Kent, w najlepszym rejonie sadowniczym tego kraju. | | |